Studenti su na izborima smenili vlast. Studenti su tokom istorije i širom sveta najavljivali promene i zadavali odlučujuće udarce mnogim režimima. U Srbiji su martovske demonstracije studenata, đaka i radnika 1903. godine ubrzale pad dinastije Obrenović. Pogibija nekoliko učesnika je konačno uništila ugled kralja Aleksandra.
U Južnoj Koreji su studenti čak dva puta odlučno uticali na smenu režima. Isto se desilo u Tajlandu, Grčkoj i Indoneziji. Studentske demonstracije su doprinele „baršunastoj revoluciji“ 1989. godine u Čehoslovačkoj, a kasnije su studenti bila glavna snaga za mobilizaciju protiv Mečijara u Slovačkoj. Studentski pokret Otpor odigrao je veliku ulogu pred 5. oktobar. Prošle i pretprošle godine studenti u Bangladešu i Nepalu su oborili vlast demonstracijama, ali nisu samostalno učestvovali na izborima. U Bangladešu su kao premijera prelazne vlade podržali nobelovca Junusa, čime su podsetili na ideju srpskih studenata da vrh vlasti zauzmu najučeniji.
Bilo je slučajeva gde su studentske demonstracije zapalile iskru revolucija koje su ugušene u krvi, ili su samo delimično uspele, kao širom Evrope 1830. i 1848. godine, ili u Mađarskoj 1956. godine. Viktor Igo je ostavio nezaboravan opis pobune pariskih studenata u „Jadnicima“. Studentske pobune1968. godine u Francuskoj i SAD dovele su do suprotnog ishoda od onoga koji su studenti priželjkivali. Obični građani su se uplašili od haosa i anarhije i glasali za konzervativce. U Americi su glasali za Niksona, a u Francuskoj je De Gol ostvario najveću pobedu desnice dotad. Priča o tome da studenti donose bezvlašće, haos i nasilje čula se i na ovogodišnjim izborima u Srbiji, ali većina birača nije poverovala u to.
U srpskoj istoriografiji se vode rasprave oko toga da li su demonstracije beogradskih studenata 1968. godine (zlo)upotrebljene da bi se prekinula privredna reforma. Studenti su, pored slobode štampe i demokratije, tražili i jednakost u platama, što je, navodno, bilo protiv tržišnih reformi. One su bile i poslednji masovni pokret u Jugoslaviji koji nije imao nikakve veze s nacionalizmom. Buduće demonstracije hrvatskih i albanskih studenata biće izrazito nacionalističke.
Jedini slučaj pre 2026. godine gde su studenti organizovali partiju i samostalno izašli na izbore je Čile. Tamo je kandidat leve koalicije Frente Alimpio i studentske partije Convegencia Social, čovek poreklom iz naših krajeva, Gabrijel Borić dobio predsedničke izbore. Ipak, izgubili su parlamentarne izbore, na kojima je pobedila desničarska koalicija. Tako da studenti Srbije ostaju jedini u istoriji koji su pobedili na parlamentarnim izborima. Oni su i jedini studentski pokret koji je uspeo da potraje dve godine. Otkrili su nove načine komunikacije i odlučivanja unutar tajne organizacije bez hijerarhije i vidljivih voda.
Studentski cunami je odneo sve političke partije iz dvadesetog veka, sem manjinskih. Šta li će izgraditi na brisanom prostoru novog političkog pejzaža Srbije? Možda će razočarati svoje pristalice? Šta god se desi, Srbi su još jednom bili prvi i jedini u nekom poduhvatu.